Pewnie widziałam taką sztuczkę w telewizji albo gdzieś indziej. Potem wsunęłam się pod łóżko i tam spałam, w nadziei że to mnie ocali przed ojcem, gdyby przyszedł mnie zakłuć nożem. Od tej pory spędzałam tak każdą noc. Ramiona poruszyły się jej lekko i Decker domyślił się, że Beth płacze. Czy też miałeś takie dzieciństwo? spytała. Nie. Mój ojciec był zawodowym żołnierzem. Człowiekiem rzeczowym, przekonanym, że najważniejsze są dyscyplina i posłuch. Ale nigdy nie stosował wobec mnie przemocy. Szczęściarz. Beth wytarła w ciemności oczy. Kiedyś czytałam bajki o rycerzach i księżniczkach, o królu Arturze i tym podobnych bohaterach. Marzyłam, że żyję w tych bajkach, że mam swojego rycerza, który mnie chroni. Nawet jako dziecko nieźle rysowałam. Szkicowałam podobizny tego księcia. Zaszeleściła kołdra. Beth odwróciła się do niego, księżyc oświetlił jej twarz i na jej policzkach zalśniły łzy. Gdybym znów mogła narysować tego rycerza, wyglądałby jak ty. Przy tobie czuję się bezpiecznie. Już nie muszę spać pod łóżkiem. Dwie godziny później zamachowcy włamali się do domu. Deszcz zacinający Deckerowi w twarz wyrwał go ze wspomnień.

(Reklama: , Odżywki dla kulturystów ,I kto tu rządzi )